गाव, कसबा आणि परगणा
तुमच्या गावात पाटील, तलाठी, सुतार, लोहार आणि बाजारातले व्यापारी असतात. तेव्हाही गावाची अशीच रचना होती आणि प्रत्येकाला ठरलेले काम आणि हक्क होते.
गाव (मौजे) म्हणजे लोक राहत असलेली वस्ती. अनेक गावांचा मिळून परगणा होतो; परगण्याचे मुख्य गाव ‘कसबा’. गावातील अधिकाऱ्यांना वतन मिळे, म्हणजे वंशपरंपरेने महसूलमुक्त जमीन.
मुख्य कल्पना 1 : गाव (मौजे) — गावाचा प्रमुख पाटील; तो जास्तीत जास्त जमीन लागवडीखाली आणण्याचा प्रयत्न करी आणि वाद मिटवी. कुलकर्णी महसुलाचा हिशेब ठेवी. सुतार, लोहार असे बारा बलुतेदार सेवा देत आणि शेतकरी त्यांना उत्पन्नातील वाटा देत, त्याला ‘बलुतं’ म्हणतात.
मुख्य कल्पना 2 : कसबा आणि पेठ — कसबा हा मोठ्या गावासारखा, परगण्याचे मुख्यालय; उदा. इंदापूर आणि वाई. कसब्याजवळ पेठ (बाजार) असे; शेटे आणि महाजन हे पेठेचे वतनदार होते आणि महाजन हिशेब ठेवी.
मुख्य कल्पना 3 : परगणा — अनेक गावांचा मिळून परगणा; पुणे परगणा मोठा होता (सुमारे २९० गावे), तर शिरवळ लहान (सुमारे ४० गावे). देशमुख हा परगण्यातील पाटलांचा प्रमुख आणि देशपांडे हा कुलकर्ण्यांचा प्रमुख. ते लोक आणि सरकार यांच्यातील दुवा होते; कधीकधी ते अधिकाराचा गैरवापर करत.
- सोपे : गावाचा प्रमुख कोण? — पाटील.
- मध्यम : बलुतं म्हणजे काय? — सेवेबद्दल शेतकरी देत असलेला उत्पन्नाचा वाटा.
- परीक्षा-प्रकार : देशमुख कोणाचा प्रमुख? — परगण्यातील पाटलांचा.
आकृतीत : गाव, कसबा आणि परगणा आणि त्यांचे अधिकारी.
जिजाबाईंच्या आदेशाने पुण्याजवळ पाषाण येथे ‘जिजापूर’ नावाची पेठ वसवण्यात आली. औरंगाबादेत मालपुरा, खेळपुरा, परसापुरा आणि विठ्ठलपुरा या पेठा माळोजी, खेळोजी, पर्सोजी आणि विठोजी यांच्या नावाने वसल्या; आणि खेडजवळ ‘शिवापूर’ पेठ शिवाजी महाराजांच्या नावाने वसली. (पुस्तकातील माहिती)
पाटील = गाव; देशमुख = परगणा; कुलकर्णी = हिशेब; बलुतं = सेवेचा वाटा.
वतन म्हणजे फक्त सन्मान नव्हता; ते वंशपरंपरेने मिळणारे जमिनीचे हक्क होते.
आठवणीची युक्ती : पा-कु = गाव; दे-दे = परगणा.
फरक ओळखा
| पातळी | प्रमुख | लेखनिक |
|---|---|---|
| गाव | पाटील | कुलकर्णी |
| परगणा | देशमुख | देशपांडे |
| पेठ | शेटे | महाजन |
सरावासाठी प्रश्न
- 1मौजे म्हणजे काय?
- 2कसबा म्हणजे काय? दोन उदाहरणे द्या.
- 3पाटलाची कामे लिहा.
- 4बलुतं म्हणजे काय?
- 5देशमुख आणि देशपांडे यांची कामे लिहा.
- 6‘बुद्रुक’ आणि ‘खुर्द’ या शब्दांचा अर्थ काय?
- 7वतनदार लोकांनी अधिकाराचा गैरवापर केल्यावर जनतेचे काय हाल होत?
- 8तुमच्या गावातील आजची कोणती व्यवस्था त्या काळाशी जुळते? लिहा.
उत्तरे पाहा (आधी स्वतः सोडवा)
- 1लोक राहत असलेले गाव.
- 2परगण्याचे मुख्यालय; इंदापूर आणि वाई.
- 3जमीन लागवडीखाली आणणे आणि वाद मिटवणे.
- 4सेवा देणाऱ्या कारागिरांना शेतकऱ्यांकडून मिळणारा उत्पन्नाचा वाटा.
- 5देशमुख — पाटलांचा प्रमुख; देशपांडे — कुलकर्ण्यांचा प्रमुख.
- 6जुने गाव ‘बुद्रुक’ आणि नवे गाव ‘खुर्द’.
- 7लोकांकडून जास्त पैसे वसूल होत किंवा सरकारकडे भरले जात नसत; लोकांना त्रास होई.
- 8उदा. पाटील-तलाठी आणि ग्रामसभा यांची आजची रचना.
सतराव्या शतकाच्या सुरुवातीची राजकीय स्थिती
एका गल्लीत अनेक दादा एकमेकांशी स्पर्धा करत असतील, तर गल्लीतले लोक सतत भीतीत राहतात. त्या काळी महाराष्ट्राची अशीच स्थिती होती.
सतराव्या शतकाच्या सुरुवातीला महाराष्ट्राचा बराच भाग अहमदनगरच्या निजामशाहीच्या आणि विजापूरच्या आदिलशाहीच्या ताब्यात होता. मुघल खानदेशात आले होते आणि कोकणकिनारी सिद्दी आणि युरोपीय व्यापारी होते.
मुख्य कल्पना 1 : सत्तांची स्पर्धा — निजामशाही आणि आदिलशाही यांच्या जोडीला मुघलांचे उद्दिष्ट दक्षिणेत सत्ता वाढवण्याचे होते. कोकणपट्टीवर आफ्रिकेतून आलेल्या सिद्दींच्या वस्त्या होत्या.
मुख्य कल्पना 2 : युरोपीय व्यापारी — पोर्तुगीजांची सत्ता गोवा आणि वसई येथे होती; इंग्रज, डच आणि फ्रेंच व्यापारी कंपन्यांच्या माध्यमातून वखारी उभारून शिरले. त्यांच्यातील व्यापारी स्पर्धेमुळे महाराष्ट्रात अस्थिरता आणि असुरक्षितता निर्माण झाली. त्यांच्या टोपीमुळे या युरोपीय लोकांना ‘टोपकर’ म्हणत.
मुख्य कल्पना 3 : जनतेवर परिणाम — सतत लढाया आणि सत्ता बदल यांमुळे सामान्य माणूस असुरक्षित होता; शेती आणि व्यापार दोन्ही अस्थिर होते.
- सोपे : महाराष्ट्राचा बराच भाग कोणाच्या ताब्यात होता? — निजामशाही आणि आदिलशाही.
- मध्यम : पोर्तुगीजांची दोन ठिकाणे कोणती? — गोवा आणि वसई.
- परीक्षा-प्रकार : ‘टोपकर’ कोणाला म्हणत? — टोपी घालणाऱ्या युरोपीय लोकांना.
आकृतीत : महाराष्ट्रातील चार प्रमुख सत्ता आणि त्यांचे प्रदेश.
अहमदनगरच्या पाडावाआधी काय घडले? १५९५ मध्ये राणी चांदबिबीने मुघल सैन्यापासून अहमदनगरच्या किल्ल्याचे रक्षण केले आणि शहजादा मुरादला तह करायला भाग पाडले.
अहमदनगरच्या पाडावानंतर काय घडले? किल्ला पडल्यानंतर मूळचा हबशी असलेल्या मलिक अंबरने निजामशाही पुन्हा उभी केली आणि ‘गनिमी कावा’ वापरून मुघलांशी लढा दिला. शहाजी भोसले त्याच्या हाताखाली होते.
निजामशाही + आदिलशाही + मुघल + युरोपीय = अस्थिरता.
सर्व परकीय एकाच देशाचे नव्हते; पोर्तुगीज, इंग्रज, डच आणि फ्रेंच हे वेगवेगळे स्पर्धक होते.
आठवणीची युक्ती : नि-आ-मु-यु: चार सत्ता.
फरक ओळखा
| सत्ता | ठिकाण | वैशिष्ट्य |
|---|---|---|
| निजामशाही | अहमदनगर | मुघलांशी संघर्ष |
| पोर्तुगीज | गोवा, वसई | सत्ता स्थापन |
| इंग्रज-डच-फ्रेंच | वखारी | व्यापार स्पर्धा |
सरावासाठी प्रश्न
- 1१७ व्या शतकाच्या सुरुवातीला महाराष्ट्रात कोणत्या दोन सत्ता प्रबळ होत्या?
- 2सिद्दी कोठून आले?
- 3युरोपीय कंपन्या कोणत्या मार्गाने आल्या?
- 4‘टोपकर’ हे नाव का पडले?
- 5मुघलांचे उद्दिष्ट काय होते?
- 6सत्तांच्या स्पर्धेचा सामान्य माणसावर काय परिणाम झाला?
- 7युरोपीय व्यापारी स्पर्धेमुळे महाराष्ट्र असुरक्षित का झाला?
- 8अशा स्थितीत एका स्वतंत्र राज्याची गरज का भासली असेल? तुमचे मत लिहा.
उत्तरे पाहा (आधी स्वतः सोडवा)
- 1अहमदनगरची निजामशाही आणि विजापूरची आदिलशाही.
- 2आफ्रिकेतून.
- 3व्यापारी कंपन्या स्थापन करून वखारी बांधून.
- 4कारण ते विशिष्ट टोपी घालत.
- 5दक्षिणेत आपली सत्ता वाढवणे.
- 6जनतेला असुरक्षितता आणि अस्थिरता सहन करावी लागली.
- 7कारण प्रत्येकाला बाजारपेठ ताब्यात घ्यायची होती आणि ते आपसात लढत.
- 8कारण जनतेला सुरक्षितता आणि न्याय देणारी स्वतःची सत्ता हवी होती.
मोठा दुष्काळ
पाऊस पडला नाही की विहिरी आटतात, पीक जळते आणि धान्य महाग होते. शेतकऱ्यासाठी दुष्काळ म्हणजे सर्वात मोठे संकट.
दुष्काळ म्हणजे पावसाअभावी पीक न येऊन अन्न आणि पाण्याची तीव्र टंचाई. शेती पावसावर अवलंबून असल्यामुळे दुष्काळाचे परिणाम गंभीर होत.
मुख्य कल्पना 1 : दुष्काळाचे परिणाम — धान्याच्या किमती वाढत, गुरांना चारा नसे, पाणी कमी पडे आणि लोकांना गाव सोडावे लागे. शेती उद्ध्वस्त होई, उद्योग थांबत आणि सर्व आर्थिक व्यवहार ठप्प होत.
मुख्य कल्पना 2 : १६३० चा दुष्काळ — इ.स. १६३० मध्ये महाराष्ट्रात मोठा दुष्काळ पडला. त्याचे वर्णन असे केले जाते की लोक भाकरीच्या तुकड्यासाठी स्वतःला विकायला तयार होते, पण विकत घेणारा कोणी नव्हता. अनेक कुटुंबे नष्ट झाली आणि गुरे मेली.
मुख्य कल्पना 3 : पुन्हा उभे राहण्याचे आव्हान — लोक उपजीविकेसाठी दूरवर भटकले. उद्ध्वस्त झालेले जीवन पुन्हा सुरळीत करणे हे मोठे आव्हान होते.
- सोपे : दुष्काळात धान्याच्या किमतीचे काय होई? — वाढत.
- मध्यम : महाराष्ट्रात मोठा दुष्काळ कोणत्या वर्षी पडला? — १६३०.
- परीक्षा-प्रकार : दुष्काळात लोक गाव का सोडत? — अन्न, पाणी आणि चारा न मिळाल्यामुळे.
आकृतीत : पाऊस नसण्यापासून गाव सोडण्यापर्यंतचे परिणाम.
देहूतील संत तुकाराम या दुष्काळाच्या काळात आपल्या कुटुंबाला गमावून बसले. अनेक स्रोतांनुसार त्यांची पहिली पत्नी आणि एक मुलगा सुमारे १६३० च्या दुष्काळात उपासमारीने मरण पावले (स्रोतांत वर्ष १६२९-३२ असे थोडे वेगळे आढळते). या दुःखानंतर त्यांचे मन संसारातून भक्तीकडे वळले आणि त्यांनी अभंग रचले. (पुस्तकाशी तपासा)
दुष्काळ = पाऊस नाही → पीक नाही → धान्य महाग → गाव सोडणे.
दुष्काळ फक्त शेतकऱ्यांना त्रास देत नाही; उद्योग, व्यापार आणि संपूर्ण समाज त्यात अडकतो.
आठवणीची युक्ती : १६३० = दुष्काळ; भाकरीसाठीही गिऱ्हाईक नाही.
फरक ओळखा
| क्षेत्र | परिणाम | उदाहरण |
|---|---|---|
| शेती | उद्ध्वस्त | पीक नाही |
| पशुधन | चारा नाही | गुरे मरणे |
| समाज | स्थलांतर | गाव सोडणे |
सरावासाठी प्रश्न
- 1दुष्काळ म्हणजे काय?
- 2दुष्काळ पडण्याचे मुख्य कारण काय?
- 3१६३० च्या दुष्काळाचे वर्णन थोडक्यात लिहा.
- 4दुष्काळामुळे उद्योग का बंद पडत?
- 5दुष्काळात लोक कुठे जात?
- 6संत तुकारामांवर दुष्काळाचा काय परिणाम झाला?
- 7शेती पावसावर अवलंबून असल्याचे तोटे लिहा.
- 8आजच्या काळात दुष्काळाचा सामना करण्यासाठी काय उपाय करता येतील? लिहा.
उत्तरे पाहा (आधी स्वतः सोडवा)
- 1पावसाअभावी पीक न येऊन अन्न-पाण्याची तीव्र टंचाई.
- 2पाऊस न पडणे.
- 3लोक भाकरीसाठीही स्वतःला विकायला तयार; कुटुंबे नष्ट, गुरे मेली.
- 4कारण कच्चा माल आणि मागणी संपते आणि व्यवहार ठप्प होतात.
- 5उपजीविकेसाठी दूरच्या प्रदेशांत.
- 6त्यांची पत्नी आणि मुलगा गेले; ते भक्तीकडे वळले.
- 7पाऊस न पडल्यास पीक बुडते, धान्य महाग होते आणि पाणी कमी पडते.
- 8जलसंधारण, पावसाचे पाणी साठवणे आणि धान्याचा साठा.
वारकरी संप्रदाय आणि संत
आषाढी एकादशीला पंढरपूरच्या वारीत लाखो लोक एकत्र चालतात आणि सर्व भेद विसरतात. ही परंपरा संतांनी घडवली.
वारकरी संप्रदाय म्हणजे पंढरपूरच्या विठ्ठलाची भक्ती करणारा संतपरंपरेचा पंथ. संत ज्ञानेश्वर आणि नामदेवांपासून सुरू झालेली ही परंपरा तुकारामांपर्यंत चालली.
मुख्य कल्पना 1 : सर्व थरांतील संत — चोखामेळा, गोरोबा, सेना, सावता, नरहरी, शेख महंमद, तसेच सोयराबाई, निर्मळा, मुक्ताबाई, जनाबाई, कान्होपात्रा आणि बहिणाबाई अशा सर्व थरांतील संतांचा सहभाग होता. भजन, कीर्तन आणि काल्याद्वारे पंढरपूरला चंद्रभागेकाठी समता शिकवली जाई.
मुख्य कल्पना 2 : नामदेव आणि ज्ञानेश्वर — नामदेव उत्तम कीर्तनकार आणि संघटक होते; ते पंजाबपर्यंत गेले आणि त्यांच्या रचना शिखांच्या ‘गुरू ग्रंथसाहिबा’त आहेत. ज्ञानेश्वरांनी भगवद्गीतेवर ‘ज्ञानेश्वरी’ (भावार्थदीपिका) आणि ‘अमृतानुभव’ लिहिले आणि वारकरी पंथाला धर्माची प्रतिष्ठा दिली. निवृत्तिनाथ, सोपानदेव आणि मुक्ताबाई त्यांची भावंडे.
मुख्य कल्पना 3 : एकनाथ आणि तुकाराम — एकनाथांनी ‘भावार्थ रामायण’ लिहिले, अभंग, गवळणी आणि भारुडे रचली आणि मराठी भाषा कोणत्याही भाषेपेक्षा कमी नाही असे ठामपणे सांगितले. देहूचे तुकाराम यांचे अभंग साधे आणि मनाला भिडणारे आहेत.
- सोपे : वारकऱ्यांचे दैवत कोण? — पंढरपूरचा विठ्ठल.
- मध्यम : ज्ञानेश्वरीचा विषय काय? — भगवद्गीतेचा अर्थ मराठीत.
- परीक्षा-प्रकार : एकनाथांचा ग्रंथ कोणता? — भावार्थ रामायण.
आकृतीत : ज्ञानेश्वरांपासून तुकारामांपर्यंतची वारकरी संत परंपरा.
नामदेवांच्या रचना आज पंजाबातील शीखांच्या ‘गुरू ग्रंथसाहिबा’त आहेत. म्हणजे महाराष्ट्रातील संताचे अभंग शेकडो वर्षांपासून पंजाबातही गायले जातात. (पुस्तकातील माहिती)
वारकरी = विठ्ठलभक्ती; ज्ञानेश्वरी = गीतेचे मराठी रूप; तुकाराम = देहू.
संत फक्त एका जातीचे नव्हते; सर्व जाती आणि स्त्रियाही संतपरंपरेत होत्या.
आठवणीची युक्ती : ज्ञा-ना-ए-तु: चार संत क्रमाने.
फरक ओळखा
| संत | ग्रंथ / रचना | वैशिष्ट्य |
|---|---|---|
| ज्ञानेश्वर | ज्ञानेश्वरी, अमृतानुभव | गीतेचे मराठी निरूपण |
| एकनाथ | भावार्थ रामायण, भारुडे | मराठीचा अभिमान |
| तुकाराम | अभंग | साधी भाषा |
सरावासाठी प्रश्न
- 1वारकरी संप्रदायाचे केंद्र कोणते?
- 2चार वारकरी संतांची नावे लिहा.
- 3ज्ञानेश्वरांनी कोणते ग्रंथ लिहिले?
- 4नामदेवांच्या रचना कुठे आहेत?
- 5एकनाथांनी मराठीबद्दल काय म्हटले?
- 6वारीतून कोणती समता शिकवली जाते?
- 7स्त्री संतांची नावे लिहा आणि त्यांचे महत्त्व सांगा.
- 8आजच्या समाजात वारकरी संतांची शिकवण कशी उपयोगी पडेल? लिहा.
उत्तरे पाहा (आधी स्वतः सोडवा)
- 1पंढरपूर.
- 2ज्ञानेश्वर, नामदेव, एकनाथ, तुकाराम.
- 3ज्ञानेश्वरी (भावार्थदीपिका) आणि अमृतानुभव.
- 4शिखांच्या गुरू ग्रंथसाहिबात.
- 5मराठी इतर कोणत्याही भाषेपेक्षा कमी नाही.
- 6सर्व जाती आणि स्त्री-पुरुष एकत्र भजन, कीर्तन आणि काल्यात सहभागी होतात.
- 7मुक्ताबाई, जनाबाई, बहिणाबाई — त्यांनी स्त्रियांचा आवाज संतपरंपरेत मांडला.
- 8समता, परस्पर प्रेम आणि साधे जीवन यांमुळे समाज एकत्र राहील.