संस्कृती, भक्ती आणि सूफी परंपरा
आजीकडून आलेली अंगाई किंवा घरची खास पाककृती आपण पुढच्या पिढीला देतो. असा पिढ्यान्पिढ्या चालत आलेला जीवनाचा सामायिक मार्ग म्हणजे संस्कृती.
संस्कृती म्हणजे एका समूहाची मूल्ये, चालीरीती, कला, संगीत, साहित्य, तत्त्वज्ञान आणि विज्ञान यांसह सामायिक जीवनपद्धती, जी पिढ्यान्पिढ्या पुढे जाते.
मुख्य कल्पना 1 : राजकीय अस्थिरतेतही संस्कृती टिकली — १३ व्या ते १७ व्या शतकात नवे राज्यकर्ते नव्या प्रशासन पद्धती, कला आणि विचार घेऊन आले. तरीही भारतीय संस्कृती टिकली आणि समृद्ध झाली. पुस्तक तीन गोष्टी दाखवते : परंपरागत प्रथा चालू राहिल्या, वेगवेगळ्या पार्श्वभूमीच्या राज्यकर्त्यांनी कला व भाषांना आश्रय दिला आणि समाजातील सर्व थरांतील लोकांनी सहभाग घेतला.
- सोपे : कबीर उत्तर प्रदेशातले आणि मीराबाई राजस्थानातल्या संत होत्या.
- मध्यम : भक्तिमार्गात कर्मकांड किंवा पुरोहित अनिवार्य नव्हते.
- परीक्षा-प्रकार : कबीरांच्या दोह्यात गव्हाचे पीठ होते तेव्हा दाणे वेगळे राहत नाहीत; तसे ‘राम’ आणि ‘रहीम’ हे एकाच ईश्वराची नावे ठरतात.
आकृतीत : भक्ती परंपरा उत्तरेपासून दक्षिणेपर्यंत सर्वत्र पसरलेली होती.
मुख्य कल्पना 2 : भक्ती परंपरा — भक्तिमार्ग हा मोक्षाच्या अनेक मार्गांपैकी एक; त्यासाठी कर्मकांड किंवा पुरोहिताची गरज नव्हती. संतांनी स्थानिक भाषेत प्रेम, करुणा आणि समतेची गीते रचली. उत्तरेत कबीर (विणकर कुटुंबात वाढलेले, एका ईश्वराचा संदेश, दोन्ही धर्मांतील कर्मकांडावर टीका) आणि रविदास (समता); गुरु नानक (एक ईश्वर, सर्वांची समता; त्यांची शिकवण गुरु ग्रंथसाहिबात); राजस्थानात मीराबाई; पूर्वेला चैतन्य महाप्रभू; पश्चिमेला तुकाराम, ज्ञानेश्वर, नामदेव; दक्षिणेत पुरंदरदास आणि कनकदास. तमिळनाडूत आळवार आणि नायनार यांची भजने घरोघरी म्हटली जात.
मुख्य कल्पना 3 : सूफी परंपरा — सूफी पंथ हा इस्लामचा भक्ती आणि आंतरिक शोधावर भर देणारा मार्ग. सूफी संतांनी भारतीय शास्त्रीय संगीत आणि स्वतःचे संगीत एकत्र करून ‘कव्वाली’ ही भक्तिगीते गायली; ख्वाजा मोईनुद्दीन चिश्ती आणि निजामुद्दीन औलिया यांनी संगीताला प्रोत्साहन दिले. सूफींनी ध्यान आणि ‘झिक्र’ (ईश्वराचे नामस्मरण) यांसारख्या पद्धतीही स्वीकारल्या. भक्ती आणि सूफी परंपरा अनेकदा एकमेकींत मिसळल्या.
भक्ती आणि सूफी दोन्ही परंपरा प्रेम, भक्ती आणि ऐक्य शिकवत आणि संगीतातून लोकांना जोडत.
संस्कृती फक्त राज्यकर्त्यांच्या आश्रयामुळे टिकली असे समजणे. पुस्तकानुसार लोकांच्या सहभागामुळे ती बहरली.
पश्चिमेचे संत आपल्या घरचे. आठवणीची युक्ती : पश्चिम = महाराष्ट्राचे तुकाराम, ज्ञानेश्वर, नामदेव; दक्षिण = दोन ‘दास’ (पुरंदरदास, कनकदास).
फरक ओळखा
| मुद्दा | भक्ती | सूफी |
|---|---|---|
| मूळ | भारतीय परंपरा | इस्लामचा एक मार्ग |
| अभिव्यक्ती | भजने, कीर्तने, नृत्य | कव्वाली, झिक्र, संगीत |
| उदाहरणे | कबीर, मीराबाई, तुकाराम | मोईनुद्दीन चिश्ती, निजामुद्दीन औलिया |
सरावासाठी प्रश्न
- 1‘भक्तिमार्ग’ म्हणजे काय?
- 2गुरु नानकांची शिकवण कोणत्या ग्रंथात आहे?
- 3‘कव्वाली’ म्हणजे काय?
- 4कबीर आणि रविदास यांचा संदेश काय होता?
- 5भक्ती संतांनी स्थानिक भाषा का वापरल्या?
- 6दक्षिणेतील दोन संत आणि पश्चिमेतील तीन संत सांगा.
- 7भक्ती आणि सूफी परंपरा एकमेकांच्या जवळ का आल्या?
- 8राजकीय उलथापालथीच्या काळात भक्ती परंपरा बळकट का झाली असावी?
उत्तरे पाहा (आधी स्वतः सोडवा)
- 1मोक्षाचा भक्तीचा मार्ग, ज्यासाठी कर्मकांड किंवा पुरोहित लागत नाही.
- 2गुरु ग्रंथसाहिब.
- 3सूफी संतांची भक्तिगीते, ज्यात भारतीय शास्त्रीय संगीताचा संगम आहे.
- 4ईश्वर एक आहे, कर्मकांड व जातिभेद निरर्थक; सर्व समान.
- 5जेणेकरून सर्व थरांतील सामान्य लोकांपर्यंत संदेश पोहोचेल.
- 6दक्षिण : पुरंदरदास, कनकदास; पश्चिम : तुकाराम, ज्ञानेश्वर, नामदेव.
- 7दोन्ही प्रेम आणि भक्तीवर भर देत, संगीताचा वापर करत आणि एकेश्वरवादासारख्या कल्पना त्यांना जोडत.
- 8पुस्तकानुसार लोकांना अध्यात्मिक आधार हवा होता; भक्तीने सामान्य लोकांना गाणी, संगीत आणि नृत्यातून जोडले.
संगीत, लघुचित्रे आणि बागा
जत्रेत भजन, नाच आणि गोष्टी एकत्र चालतात. अशा मेळाव्यांतूनच संस्कृती गावोगावी पोहोचत असे.
लघुचित्र म्हणजे कागदावर काढलेले लहान आणि बारकाईने रंगवलेले चित्र. राजपूत चित्रे हिंदू विषयांची; मुघल चित्रे दरबार, व्यक्तिचित्रे आणि निसर्गाची, पर्शियन प्रभावाची.
मुख्य कल्पना 1 : संगीत आणि कथाकथन — नाट्यशास्त्र नृत्य, नाट्य आणि संगीत यांना जोडते. राजस्थानात कठपुतळी आणि ओडिशा, पश्चिम बंगाल व आंध्रात ‘पट्टचित्र’ (पट्ट = कापड) घेऊन फिरणारे कथाकार रामायण-महाभारताच्या कथा गाण्यांसह सांगत. शास्त्रीय संगीताचे दोन प्रवाह : उत्तरेत हिंदुस्थानी आणि दक्षिणेत कर्नाटक. १५ व्या शतकाच्या अखेरीस ग्वाल्हेरचे राजा मानसिंह तोमर यांच्या आश्रयाने ध्रुपद बहरले. तानसेन अकबराच्या दरबारातील नवरत्नांपैकी एक झाले. अमीर खुसरो यांनी कव्वाली घडवली असे मानले जाते.
- सोपे : हिंदुस्थानी संगीत उत्तरेचा प्रवाह; कर्नाटक संगीत दक्षिणेचा.
- मध्यम : अकबराच्या कलाशाळेत कलाकार गटाने काम करत; एक रेषा, दुसरा रंग, तिसरा अंतिम स्पर्श.
- परीक्षा-प्रकार : तानसेनाच्या संगीतातून सांस्कृतिक मिश्रण कसे दिसते? — सूफी संताचा प्रभाव असूनही त्यांनी कृष्ण आणि शिवाची स्तुती करणारी रचना केली.
आकृतीत : चित्रकला भिंतीवरून कागदावर आली आणि दोन शैलींनी एकमेकांकडून घेतले.
मुख्य कल्पना 2 : राजपूत आणि मुघल चित्रकला — १०–११ व्या शतकात भारतात कागद आला आणि चित्रे भिंतीवरून कागदावर आली. राजपूत चित्रकला १५ ते १९ व्या शतकात बहरली : कमळ, वड, हत्ती, मोर. मुघल लघुचित्रे अकबराच्या कलाशाळेत शिखराला पोहोचली; तिथे एक कलाकार रेषा काढी, दुसरा रंग भरी आणि तिसरा अंतिम स्पर्श देई. अकबराने महाभारताचे ‘रझ्मनामा’ हे पर्शियन भाषांतर चित्रांसह करवले. काही मुघल चित्रकार बिकानेरला गेले आणि दोन शैलींचे मिश्रण झाले.
मुख्य कल्पना 3 : बागा — भारतात उद्याने, वाटिका आणि नंदन अशा बागा वेदकाळापासून ज्ञात होत्या, अनेकदा मंदिराजवळ तळ्यासह. मुघलांनी पर्शियन ‘चारबाग’ पद्धत आणली : चार भाग, पाण्याचे कालवे, कारंजी आणि गच्च्या, ज्या स्वर्गातील नद्यांचे प्रतीक मानल्या. अशा बागा किल्ले, थडगी आणि मशिदींभोवती केल्या. राजस्थानातील आमेर किल्ल्यातील बागेतही भौमितिक रचना आणि पाण्याचे कालवे आहेत.
भारतीय कला नव्या प्रवाहांना स्वीकारते आणि स्वतःचे वैशिष्ट्य टिकवते; तानसेन आणि लघुचित्रे ही उदाहरणे.
राजपूत आणि मुघल शैली पूर्णपणे वेगळ्या राहिल्या असे समजणे. त्यांनी रंग, तंत्र आणि घटक एकमेकांकडून घेतले.
दोन शैलींच्या विषयांवरून ओळखा. आठवणीची युक्ती : राजपूत = ‘पुराणांच्या कथा’; मुघल = ‘दरबारातील माणसे’ (पोर्ट्रेट).
फरक ओळखा
| मुद्दा | राजपूत चित्रे | मुघल चित्रे |
|---|---|---|
| विषय | हिंदू कथा, कमळ, मोर | दरबार, व्यक्तिचित्रे, निसर्ग |
| प्रभाव | स्थानिक परंपरा | पर्शियन शैली |
| आश्रय | राजपूत दरबार | अकबराची कलाशाळा |
सरावासाठी प्रश्न
- 1हिंदुस्थानी आणि कर्नाटक संगीत कुठल्या भागात विकसित झाले?
- 2‘पट्टचित्र’ म्हणजे काय?
- 3‘चारबाग’ म्हणजे काय?
- 4‘रझ्मनामा’ काय आहे?
- 5भारतात कागद कधी आला आणि त्याचा चित्रकलेला काय फायदा झाला?
- 6अकबराच्या कलाशाळेची कार्यपद्धती सांगा.
- 7मुघल चित्रकार बिकानेरला गेल्यावर काय घडले?
- 8मुघल बागांचे आमेर किल्ल्यावर काय परिणाम दिसतात?
उत्तरे पाहा (आधी स्वतः सोडवा)
- 1हिंदुस्थानी उत्तरेत, कर्नाटक दक्षिणेत.
- 2कापडावरील चित्रे; कथाकार त्यावरून रामायण-महाभारताच्या कथा सांगत.
- 3पर्शियन पद्धतीची चार भागांची बाग, ज्यात पाण्याचे कालवे, कारंजी आणि गच्च्या असतात.
- 4महाभारताचे पर्शियन भाषांतर, अकबराने करवले.
- 5१०–११ व्या शतकात; कलाकार भिंतीवरील चित्रे कागदावर काढू लागले.
- 6एक कलाकार रेषा काढी, दुसरा रंग भरी, तिसरा अंतिम स्पर्श देई.
- 7तेथील चित्रशैलीत मुघल आणि राजपूत घटकांचे मिश्रण झाले.
- 8भौमितिक रचना आणि सौंदर्यासाठी वापरलेले पाण्याचे कालवे.
समाजातील स्त्रिया : प्रदेशानुसार भूमिका
तुमच्या इतिहासाच्या पुस्तकात कोण कोण दिसते ते पाहा. प्रत्येक काळात आणि प्रत्येक प्रदेशात स्त्रियांची भूमिका वेगळी असते.
पडदा (पर्दा) म्हणजे स्त्रियांचे चेहरा झाकण्याची किंवा एकांतात राहण्याची प्रथा. उत्तर भारताच्या काही भागांत घुंघट वापरात आला.
मुख्य कल्पना 1 : पडदा आणि बदलती परिस्थिती — १० व्या शतकातील एका अरब इतिहासकाराने नोंदवले की अनेक भारतीय राजे दरबारात स्त्रियांना पडद्याशिवाय बसवत. १२ व्या शतकापासून आक्रमणे आणि मोहिमांमुळे स्त्रियांची सुरक्षा धोक्यात आली; त्यांना वाचवण्याच्या प्रयत्नांमुळे सार्वजनिक सहभाग कमी झाला आणि उत्तर भारतात पडदा वाढला. काही अभ्यासकांच्या मते घुंघट हे उच्च वर्गाचे प्रतीकही मानले गेले. दक्षिण भारतात याचे फारसे पुरावे नाहीत.
- सोपे : रझिया सुलतानने १३ व्या शतकात दिल्ली सल्तनतीवर राज्य केले.
- मध्यम : पडदा उत्तर भारतात जास्त पसरला; दक्षिणेत त्याचे फार पुरावे नाहीत.
- परीक्षा-प्रकार : स्त्रियांनी मंदिरांना केलेली दाने काय दाखवतात? — श्रीमंत स्त्रियांकडे संपत्ती आणि सार्वजनिक प्रभाव होता.
आकृतीत : उत्तर आणि दक्षिणेतील स्त्रियांच्या भूमिका वेगळ्या होत्या, पण दोन्हीकडे अपवादात्मक स्त्रिया दिसतात.
मुख्य कल्पना 2 : रझिया सुलतान आणि नूरजहाँ — रझिया सुलतान (१३ व्या शतकाचा पूर्वार्ध) या दिल्ली सल्तनतीच्या एकमेव महिला शासक होत्या. त्यांनी शिक्षण संस्था उभारल्या, गुणवत्तेवर आधारित प्रशासनाला महत्त्व दिले आणि पडद्याशिवाय दरबारात आल्या; सरदारांचा विरोध झाला आणि त्यांची कारकीर्द लहान ठरली. १७ व्या शतकाच्या सुरुवातीला नूरजहाँ मुघल साम्राज्यात प्रभावशाली होत्या : त्या आदेश काढत, दरबारात बसत; त्यांच्या नावाची नाणी पडली. त्यांनी कला, वास्तुकला आणि व्यापाराला आश्रय दिला.
मुख्य कल्पना 3 : दक्षिण भारतातील स्त्रिया — दक्षिणेत परिस्थिती बहुतांशी बदलली नाही. उच्चवर्गीय स्त्रिया प्रशासन आणि सार्वजनिक जीवनात भाग घेत. हंपीतील शिल्पांत स्त्रिया अनेक कामे करताना दिसतात. पोर्तुगीज प्रवासी फर्नाओ नुनिझ यांनी विजयनगरच्या दरबारात स्त्रिया कुस्ती करत, हिशेब लिहीत, संगीत वाजवत असे लिहिले. राण्यांनी मंदिरांना गावे दान दिली; स्त्रियांनी सार्वजनिक सभागृहे आणि विहिरीही बांधल्या. तिरुमलांबा या कवयित्रीने संस्कृतमध्ये ‘वरदांबिका परिणय’ लिहिले.
स्त्रियांची स्थिती सर्वत्र एकसारखी बदलली नाही; प्रदेश आणि परिस्थितीनुसार ती वेगळी होती.
‘सर्व स्त्रिया पडद्यात होत्या’ असे विधान करणे. पुस्तकानुसार पडदा मुख्यतः उत्तर भारतात होता आणि अनेक भागांत पूर्ण चेहरा झाकला जात नव्हता.
दोन नावे, दोन शतके. आठवणीची युक्ती : रझिया = तेरावे शतक; नूरजहाँ = सतरावे शतक (मध्ये चार शतके!).
फरक ओळखा
| मुद्दा | उत्तर भारत | दक्षिण भारत |
|---|---|---|
| पडदा | अनेक भागांत वाढला | फारसे पुरावे नाहीत |
| सार्वजनिक भूमिका | कमी, पण रझिया, नूरजहाँ अपवाद | उच्च वर्गीय स्त्रिया प्रशासनात |
| उदाहरण | नूरजहाँच्या नावाची नाणी | विजयनगर दरबारातील स्त्रिया |
सरावासाठी प्रश्न
- 1दिल्ली सल्तनतीची एकमेव महिला शासक कोण?
- 2‘पर्दा’ शब्दाचा अर्थ काय?
- 3नूरजहाँच्या नावाने काय निघाले?
- 4पडदा उत्तरेत जास्त का पसरला?
- 5विजयनगर दरबारातील स्त्रिया कोणती कामे करत?
- 6रझियाला कोणते निर्णय महागात पडले?
- 7स्त्रियांच्या दानांतून समाजाबद्दल काय कळते?
- 8एकाच घटनांचा परिणाम स्त्रियांवर प्रदेशानुसार वेगळा का झाला?
उत्तरे पाहा (आधी स्वतः सोडवा)
- 1रझिया सुलतान.
- 2पर्शियन भाषेत पडदा किंवा घुंघट.
- 3नाणी (आणि तिने शाही आदेश काढले).
- 4आक्रमणे आणि मोहिमांमुळे स्त्रियांच्या सुरक्षेची चिंता वाढली.
- 5कुस्ती, हिशेब लिहिणे, राज्याचे लेखन, संगीत.
- 6पडद्याशिवाय दरबारात येणे आणि थेट जनतेशी बोलणे; सरदारांनी विरोध केला.
- 7काही स्त्रियांकडे संपत्ती होती आणि त्यांनी सार्वजनिक कामात पुढाकार घेतला.
- 8आक्रमणे आणि लष्करी मोहिमांचा परिणाम उत्तरेत जास्त होता; दक्षिणेत पूर्वीचे सामाजिक नियम चालू राहिले.
शिक्षण, ज्ञान आणि विज्ञान
तुमच्या गावात एखाद्या मंदिराच्या सभामंडपात पाठशाळा चालते किंवा एखादा कारागीर शिकाऊ मुलांना काम शिकवतो. शिक्षणासाठी मोठी इमारत लागतेच असे नाही.
विकेंद्रित शिक्षण म्हणजे काही मोठ्या संस्थांऐवजी अनेक लहान स्थानिक केंद्रे : गुरुकुल, मठ, मंदिर शाळा, विहार, पाठशाळा, मदरसे.
मुख्य कल्पना 1 : शिक्षण संस्था आणि कौशल्ये — गुरुकुल, मठ, मंदिर शाळा, बौद्ध विहार आणि जैन पळ्ळी येथे संस्कृत, खगोल, कायदा, वैद्यक आदी शिकवले जाई. गावांत पाठशाळा होत्या; कांचीपुरम आणि शृंगेरी तत्त्वज्ञान व गणितासाठी प्रसिद्ध. मदरशांत अरबी, पर्शियन, हिंदवी शिकवले जाई. कारागिरीचे शिक्षण शिकाऊ पद्धतीने चाले. अकबराच्या प्रोत्साहनाने गुजरातचे विणकर वाराणसीला गेले आणि जरीकाम व ब्रोकेड त्यांच्या वारशात आले; आज बनारसी साडीला GI टॅग आहे. लडाख–काश्मीरच्या पश्मिना शाली अभिजनांचे प्रतीक बनल्या.
- सोपे : माधव यांच्या परंपरेला ‘केरळ गणित-खगोल संप्रदाय’ म्हणतात.
- मध्यम : शिक्षण चालू राहिलेल्या दोन केंद्रांची नावे : गुरुकुल आणि मंदिर शाळा.
- परीक्षा-प्रकार : विकेंद्रित शिक्षण संकटातही का टिकले? — ते लहान, स्थानिक आणि समाज, मंदिरे व राजांच्या पाठिंब्यावर चाले; एका मोठ्या संस्थेवर अवलंबून नव्हते.
आकृतीत : राजकीय अस्थिरता असूनही विज्ञान आणि कौशल्ये वाढत राहिली.
मुख्य कल्पना 2 : नालंदा आणि विक्रमशिला — १२ व्या शतकाच्या अखेरीस नालंदा आणि विक्रमशिला यांसारखी मोठी विद्यापीठे आक्रमणांमध्ये नष्ट झाली. ही मानवतेची मोठी सांस्कृतिक हानी होती, कारण विद्वान विखुरले गेले आणि शिक्षणाची रचना ढासळली. तरीही शिक्षण छोट्या स्थानिक केंद्रांतून चालू राहिले.
मुख्य कल्पना 3 : विज्ञान आणि गणित — शुद्ध जस्त तयार करण्याची खास गाळण पद्धत जगात प्रथम भारतात वापरली गेली. १४ व्या शतकात नारायण पंडित यांनी ‘गणितकौमुदी’ लिहिली. केरळच्या माधव यांनी त्रिकोणमितीय श्रेणी आणि π साठी अनंत श्रेणीचे कार्य केले; त्यांचा ‘केरळ गणित-खगोल संप्रदाय’ म्हणून ओळखला जातो. नीलकंठ सोमयाजी यांनी १५०० मध्ये बुध आणि शुक्र सूर्याभोवती फिरतात असे ग्रहमॉडेल मांडले, कोपर्निकसच्या (१५४३) अनेक दशके आधी. भारतीय शोरा (सॉल्टपीटर) गनपावडर आणि पाणी थंड करण्यासाठी वापरला गेला. आयुर्वेद, सिद्ध आणि युनानी वैद्यकपद्धती प्रचलित होत्या.
त्याआधी काय घडले? ७ व्या शतकात चीनचे भिक्षू ह्वेनसांग नालंदाच्या महाविहारात शिकायला आले आणि तिथे काय पाहिले ते नोंदवले. नालंदा त्या काळात दूरदूरच्या विद्यार्थ्यांना आकर्षित करणारे मोठे शिक्षणकेंद्र होते.
त्यानंतर काय घडले? सुमारे १२३५ मध्ये तिबेटी भिक्षू धर्मस्वामी भारतात आले. त्यांना नालंदा खराब झालेले आणि बहुतेक ओसाड दिसले, फक्त काही विहार वापरात होते. तरीही ९० वर्षांचे प्रमुख गुरू राहुल श्रीभद्र सुमारे ७० विद्यार्थ्यांना शिकवत होते, आणि धर्मस्वामींनी त्यांच्याकडे शिक्षण घेतले.
मोठी विद्यापीठे नष्ट झाली तरी शिक्षण लहान, स्थानिक केंद्रांतून पुढे चालले.
‘नालंदा नष्ट झाल्यावर शिक्षण पूर्ण संपले’ असे समजणे. पुस्तकानुसार शिक्षण विकेंद्रित पद्धतींनी चालू राहिले.
केरळच्या दोन नावांची जोडी लक्षात ठेवा. आठवणीची युक्ती : माधव = श्रेणी (गणित); नीलकंठ = ग्रहमॉडेल (खगोल) — दोघे केरळचे.
फरक ओळखा
| मुद्दा | मोठे विद्यापीठ | विकेंद्रित केंद्रे |
|---|---|---|
| उदाहरण | नालंदा, विक्रमशिला | गुरुकुल, मठ, पाठशाळा, मदरसे |
| आक्रमणात | नष्ट झाले | बहुतेक टिकले |
| आधार | मोठे राजाश्रय | समाज, मंदिरे, राजे |
सरावासाठी प्रश्न
- 1नीलकंठ सोमयाजी यांनी काय मांडले?
- 2पश्मिना कोणत्या प्राण्याच्या लोकरीपासून बनते?
- 3बनारसी साडीला GI टॅग का आहे?
- 4शिक्षण चालू राहिलेली दोन केंद्रे सांगा.
- 5अकबराच्या काळात विणकर कुठून कुठे गेले?
- 6नालंदा आणि विक्रमशिला नष्ट झाल्याचा परिणाम काय झाला?
- 7७ व्या शतकात ह्वेनसांग नालंदाला आले आणि १२३५ मध्ये धर्मस्वामी; दोघांमध्ये काय फरक दिसला?
- 8संकटातही भारतीय विज्ञान प्रगत झाले; उदाहरण द्या.
उत्तरे पाहा (आधी स्वतः सोडवा)
- 1बुध आणि शुक्र सूर्याभोवती फिरतात असे ग्रहमॉडेल (१५००).
- 2लडाख–काश्मीरच्या शेळ्यांच्या मऊ लोकरीपासून.
- 3विणकरांना त्यांच्या ज्ञानावर हक्क मिळावा आणि ‘बनारसी’ नाव कोण वापरू शकते यावर मर्यादा राहावी म्हणून.
- 4गुरुकुल आणि मंदिर शाळा (किंवा मठ, पाठशाळा, मदरसे).
- 5गुजरातमधून वाराणसीला.
- 6विद्वान विखुरले, शिक्षणाची रचना ढासळली; मानवतेची मोठी सांस्कृतिक हानी.
- 7धर्मस्वामींना नालंदा खराब आणि मोठ्या प्रमाणात ओसाड दिसले, पण ९० वर्षांचे गुरू सुमारे ७० विद्यार्थ्यांना शिकवत होते.
- 8उदा. जस्ताची गाळण पद्धत, गणितकौमुदी, माधव यांचे अनंत श्रेणीचे कार्य.
भाषा, साहित्य आणि संवाद
तुमच्या घरात मराठी, हिंदी, इंग्रजी असे शब्द एकत्र वापरले जातात ना? भाषा एकमेकांतून शब्द घेतात आणि अशा मिश्रणातून नवी भाषा तयार होते.
उर्दू ही भाषा दिल्ली परिसरात विकसित झाली; तिची व्याकरण रचना हिंदवी (हिंदी) सारखी असून शब्दसंग्रह पर्शियन, अरबी आणि स्थानिक भाषांमधून आला.
मुख्य कल्पना 1 : प्रादेशिक भाषा आणि साहित्य — या काळात संस्कृत, पर्शियन आणि प्रादेशिक भाषांमध्ये मोठे साहित्य रचले गेले. संत आणि भक्ती कवींनी सामान्य लोकांच्या भाषेत लिहिले, त्यामुळे प्रादेशिक भाषा समृद्ध झाल्या. अमीर खुसरो यांनी पर्शियनमध्ये तसेच हिंदवीमध्ये लेखन केले. राजांनी साहित्यिकांना आश्रय दिला.
- सोपे : अमीर खुसरो यांनी पर्शियन आणि हिंदवी दोन्हीत लिहिले.
- मध्यम : उर्दूची व्याकरण रचना हिंदवीसारखी आहे, शब्द पर्शियन-अरबी.
- परीक्षा-प्रकार : भाषांतराचा फायदा काय? — विचार एका भाषेतून दुसऱ्या भाषेपर्यंत आणि दुसऱ्या देशांपर्यंत पोहोचतात.
आकृतीत : दारा शिकोहच्या भाषांतरामुळे भारतीय विचार जगभर पोहोचले.
मुख्य कल्पना 2 : उर्दू आणि भाषांचा संगम — दिल्लीच्या बाजारात, लष्करी छावण्यांत आणि दरबारात वेगवेगळ्या भाषा बोलणारे लोक भेटत. त्यातून उर्दू (हिंदवीसारखी रचना, पर्शियन-अरबी शब्द) विकसित झाली. पर्शियन ही दरबाराची भाषा होती; अनेक हिंदूंनीही ती शिकली. भाषांच्या अशा देवाणघेवाणीचा मोठा वारसा आजच्या भाषांमध्ये दिसतो.
मुख्य कल्पना 3 : दारा शिकोह आणि उपनिषदे — शाहजहानचा मुलगा दारा शिकोह याने काही विद्वानांच्या मदतीने उपनिषदे संस्कृतमधून पर्शियनमध्ये भाषांतरित केली (१६५७). १८०१–०२ मध्ये ते पर्शियनमधून लॅटिनमध्ये झाले, आणि जर्मन तत्त्वज्ञ आर्थर शोपेनहॉअर यांनी ते वाचले. यातून भारतीय विचार युरोपापर्यंत पोहोचले.
त्याआधी काय घडले? शाहजहानचा मोठा मुलगा दारा शिकोह याला हिंदू-मुस्लिम आध्यात्मिक परंपरांमध्ये रस होता. उपनिषदांचे भाषांतर करण्यासाठी त्याने काशीसारख्या ठिकाणांहून पंडित बोलावले.
त्यानंतर काय घडले? १६५९ मध्ये औरंगजेबाशी झालेल्या सत्तासंघर्षात दारा शिकोहचा पराभव झाला आणि त्याला ठार मारण्यात आले. पण त्याचे भाषांतर टिकले आणि पुढे लॅटिनमधून युरोपात पोहोचले.
भाषा एकमेकांकडून घेतात; भाषांतरातून विचार दूरवर प्रवास करतात.
‘उर्दू बाहेरून आली’ असे समजणे. उर्दू भारतातच, दिल्ली परिसरात विकसित झाली.
तारखा क्रमाने : १६५७ → १८०१–०२. आठवणीची युक्ती : संस्कृत → पर्शियन → लॅटिन → शोपेनहॉअर (चार थांबे).
फरक ओळखा
| मुद्दा | उर्दू | पर्शियन |
|---|---|---|
| स्थान | दिल्ली परिसरात विकसित | दरबाराची भाषा |
| रचना | हिंदवीसारखी | स्वतंत्र भाषा |
| शब्द | पर्शियन, अरबी, स्थानिक | पर्शियन |
सरावासाठी प्रश्न
- 1उपनिषदांचे पर्शियनमध्ये भाषांतर कोणी करवले?
- 2ते भाषांतर कोणत्या वर्षी झाले?
- 3उर्दू कोणत्या प्रदेशात विकसित झाली?
- 4पर्शियनमधून लॅटिनमध्ये भाषांतर कधी झाले?
- 5अमीर खुसरो कोणत्या भाषांत लिहीत?
- 6संत आणि भक्ती कवींनी प्रादेशिक भाषेत का लिहिले?
- 7दारा शिकोहचा मृत्यू कसा झाला?
- 8भाषांच्या मिश्रणातून उर्दू का तयार झाली असे म्हणता येईल?
उत्तरे पाहा (आधी स्वतः सोडवा)
- 1दारा शिकोह.
- 2१६५७.
- 3दिल्ली परिसरात.
- 4१८०१–०२.
- 5पर्शियन आणि हिंदवी.
- 6सामान्य लोकांपर्यंत पोहोचण्यासाठी; त्यामुळे प्रादेशिक भाषा समृद्ध झाल्या.
- 7१६५९ मध्ये औरंगजेबाशी सत्तासंघर्षात पराभव होऊन त्याला ठार मारण्यात आले.
- 8बाजार, छावण्या, दरबारात विविध भाषिक भेटत; त्यातून हिंदवी रचना आणि पर्शियन-अरबी शब्द मिळून उर्दू बनली.
स्थापत्य, खाणेपिणे आणि पोशाख
तुमच्या ताटात समोसा आणि जिलबी आहे आणि अंगात पायजमा किंवा अंगरखा? हे सगळे पदार्थ आणि कपडे वेगवेगळ्या संस्कृतींच्या भेटीतून आले आहेत.
संस्कृतींचा संगम म्हणजे वेगवेगळ्या परंपरा भेटून एकमेकांकडून घेतात आणि काहीतरी नवे तयार होते; इमारती, अन्न आणि कपड्यांतही हे दिसते.
मुख्य कल्पना 1 : स्थापत्य आणि बागा — नव्या स्थापत्यात भारतीय आणि पर्शियन-मध्य आशियाई शैली एकत्र आल्या : घुमट, कमानी, मीनार आणि सुंदर अलंकरण. मुघल काळात चारबाग प्रकारच्या बागा आणि थडग्यांची रचना विकसित झाली, ज्यात पाण्याचे प्रवाह आणि चार भागांची रचना असते.
- सोपे : चारबाग म्हणजे चार भागांची बाग, मध्ये पाण्याचे प्रवाह.
- मध्यम : समोसा आणि जिलबी या पदार्थांचा संबंध बाहेरच्या परंपरांशी जोडला जातो.
- परीक्षा-प्रकार : संस्कृतींचा संगम कसा ओळखावा? — एका वस्तूत दोन परंपरांची वैशिष्ट्ये दिसतात.
आकृतीत : अन्न, कपडे आणि इमारती संस्कृतींच्या भेटीची साक्ष देतात.
मुख्य कल्पना 2 : खाद्यपदार्थ — समोसा हा पदार्थ पर्शियन ‘सम्बुसाक’शी जोडला जातो आणि जिलबी अरबी ‘झलाबिया’शी. नान आणि अनेक मसालेदार पदार्थ भारतीय आणि बाहेरच्या परंपरांच्या संगमातून लोकप्रिय झाले. आधी बाहेर असलेले पदार्थ भारतीय चवीत बसवले गेले.
मुख्य कल्पना 3 : पोशाख — अंगरखा, जामा आणि पायजमा असे पोशाख भारतीय आणि बाहेरच्या शैलींच्या संगमातून रुजले. शिलाई केलेले कपडे जास्त वापरात आले. हवामान आणि प्रदेशानुसार कपडे वेगवेगळे राहिले.
दैनंदिन वस्तूंत संस्कृतींचा संगम दिसतो.
‘समोसा/जिलबी पूर्ण भारतीय’ किंवा ‘पूर्ण परदेशी’ असे ठाम म्हणणे. त्यांचा इतिहास संगमातून आला आहे.
दोन जोड्या : समोसा–सम्बुसाक, जिलबी–झलाबिया. आठवणीची युक्ती : ‘सम’ सारखे ‘सम’ (समोसा–सम्बुसाक); ‘ज’ ला ‘झ’ (जिलबी–झलाबिया).
फरक ओळखा
| क्षेत्र | उदाहरण | संगम |
|---|---|---|
| स्थापत्य | घुमट, कमान, मीनार | भारतीय + पर्शियन–मध्य आशियाई |
| बाग | चारबाग | पाण्याचे प्रवाह, चार भाग |
| अन्न | समोसा, जिलबी, नान | बाहेरच्या + भारतीय चवी |
| पोशाख | अंगरखा, जामा, पायजमा | शिलाईचे कपडे |
सरावासाठी प्रश्न
- 1चारबाग म्हणजे काय?
- 2समोसा कोणत्या पर्शियन पदार्थाशी जोडला जातो?
- 3जिलबी कोणत्या अरबी पदार्थाशी जोडली जाते?
- 4‘पायजमा’ हा शब्द कोणत्या भाषेतून आला?
- 5नव्या स्थापत्यातील दोन वैशिष्ट्ये सांगा.
- 6पदार्थ आणि कपड्यांत संगम का दिसतो?
- 7शिलाई केलेले कपडे जास्त का रुजले असावेत?
- 8एखाद्या पदार्थाचे उदाहरण घेऊन संस्कृतींचा संगम समजावून सांगा.
उत्तरे पाहा (आधी स्वतः सोडवा)
- 1चार भागांची बाग, पाण्याचे प्रवाह असलेली.
- 2सम्बुसाक.
- 3झलाबिया.
- 4पर्शियन (पाय-जामा).
- 5घुमट, कमानी (किंवा मीनार, अलंकरण).
- 6वेगवेगळ्या संस्कृतींचे लोक एकत्र राहिले आणि त्यांनी एकमेकांच्या परंपरा घेतल्या.
- 7बाहेरच्या शैलींच्या संपर्कातून; पुस्तकानुसार असे पोशाख संगमातून रुजले.
- 8समोसा : पर्शियन सम्बुसाकशी जोडलेला, पण भारतीय मसाले-भाजीसह; दोन परंपरांचे मिश्रण.